OPIEKA NAD SZYNSZYLAMI

Szynszyle są gryzoniami z rodziny szynszylowatych. Wyróżnia się trzy gatunki szynszyli: szynnszyla duża, górska i mała. Gatunkiem utrzymywanym w domach, jako zwierzę towarzyszące jest szynszyla mała (Chinchilla lanigera).

Średnia długość życia: 12-15 lat

Długość ciała: 20-40 cm, długość ogona 7-20 cm

Waga: samica 700-800g, samiec 500-600g


ŻYWIENIE

Szynszyle są zwierzętami ściśle roślinożernymi.

  • Siano – podstawą diety jest dobrej jakości siano, które powinno stanowić 70% wszystkich zjadanych pokarmów. Siano zawiera dużą ilość włókna, które jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania przewodu pokarmowego szynszyli. Siano kupowane w workach powinno być wysokiej jakości, powinny być w nim obecne wszystkie części rośliny (łodyga, liść, kłos lub kwiat). Zapach i kolor mogą się różnić w zależności od technologii zbioru czy suszenia, ale nieprzyjemny zapach oraz zaczernienia i zbrązowienia na źdźbłach eliminują je od razu. Siano absolutnie nie powinno być wilgotne. Im większa różnorodność siana, tym lepiej – można podawać kilka różnych rodzajów siana naraz lub naprzemiennie. Siano powinno być dostępne przez cały czas, do woli.
  • Woda – świeża, czysta, niechlorowana, mineralna woda powinna być dostępna przez cały czas, uzupełniania na bieżąco oraz zmieniana codziennie.
  • Zioła – w celu urozmaicenia diety i wzbogacenia jej w witaminy, białka i minerały, powinniśmy podawać różnego rodzaju zielonki i zioła. W sklepach zoologicznych dostępne są dobrej jakości suszone zioła specjalnie wyselekcjonowane pod kątem zapotrzebowania gryzoni np. firm Niezłe ziółko lub Herbal Pets. Podawane zioła powinny być w formie mieszanki różnych rodzajów ziół – podawanie tylko jednego rodzaju zioła może nadmiernie obciążyć organizm.
  • Warzywa – kilka razy w tygodniu, jako przysmaki, można podawać świeże warzywa. Polecane są warzywa ubogie w tłuszcze i węglowodany: brokuł, pomidor, pasternak, cykoria, pietruszka. Podawane warzywa należy dokładnie umyć i wysuszyć. Nigdy nie podajemy zimnych warzyw prosto z lodówki. W niewielkich ilościach można podawać także suszone owoce – bez dodatku cukru np. firmy Niezłe ziółko.
  • Karma komercyjna – może stanowić dodatek do diety. Pamiętajmy, że nigdy nie powinna stanowić podstawy diety! Karmy komercyjne występują w postaci mieszanek i granulatów, oba rodzaje karmy mają swoje zalety i wady. Ważne, by w składzie karmy nie tłuszcze stanowiły nie więcej niż 3,5%, białko i włókno powinno stanowić więcej niż 16%. Należy unikać gwałtownych zmian diety – każdy nowy pokarm należy wprowadzać powoli, stopniowo zwiększając jego ilość. Podczas wprowadzania nowego rodzaju jedzenia trzeba zwracać uwagę na kał szynszyli – jeżeli pojawi się biegunka, powinniśmy wycofać nowy rodzaj pokarmu.

KLATKA & WYPOSAŻENIE

Temperatura otoczenia powinna być utrzymana w granicach 16-20 stopni C (latem maksymalnie do 24 stopni C), przy wilgotności 50-70%. Należy uważać, szczególnie w sezonie letnim, na wysokie temperatury – szynszyle są na nie bardzo wrażliwe, łatwo dochodzi u nich do udaru cieplnego. Klatka nie powinna znajdować się w bezpośrednim nasłonecznieniu, ani w całkowitym cieniu. Najlepsze są klatki metalowe, gdyż zapewniają odpowiednią wentylację. Bardzo polecane są kilkupoziomowe klatki, ze względu na zamiłowanie szynszyli do skakania i wspinania się. Im większa klatka, tym lepiej! Ściółką na dnie klatki mogą być trociny lub specjalne, dostępne w sklepach zoologicznych peletki. Trociny muszą być odpylone i bez zapachu, żeby uniknąć alergii i podrażnienia układu oddechowego. Ściółka powinna mieć przynajmniej 3 cm grubości. W klatce powinno znajdować się schronienie w postaci odpowiednio dużego domu, w którym szynszyla będzie mogła spać i schronić się, gdy poczuje się zagrożona.

Zęby szynszyli rosną całe życie i potrzebują ścierania – w tym celu powinniśmy zapewnić im gałązki, gałęzie lub drewienka. Nie wszystkie rodzaje gałęzi nadają się dla szynszyli – nie wolno podawać gałęzi drzew iglastych, gałęzi o żywicznym drewnie oraz gałęzi drzew o owocach pestkowych (np. wiśni lub śliwki). Obecność gałęzi również zapewnia rozrywkę i zapobiega niszczeniu wyposażenia klatki.

Źródłem wody może być poidełko przymocowane do ściany klatki, jak i miseczka. Miseczki na wodę i na pokarm powinny być ciężkie, najlepiej ceramiczne, trudne do przewrócenia.

Codziennie należy usuwać z klatki mokre kupki ściółki oraz odchody. Wymiana całej ściółki powinna odbywać się 1-2 razy w tygodniu. Gruntowne mycie całej klatki powinno odbywać się przynajmniej raz na 2 tygodnie. W poidełku na wodę mogą odkładać się glony – zaleca się mycie go ciepłą wodą z mydłem przynajmniej raz w tygodniu.

TOWARZYSTWO & ZACHOWANIE

Oswajanie szynszyli najlepiej zacząć od oferowania przysmaków. Kiedy już się do tego przyzwyczai i będzie do nas przychodziła, wtedy możemy zacząć delikatnie brać ją na ręce – najpierw na krótko, potem stopniowo na coraz dłuższy czas. Nie należy ich przytrzymywać agresywnie, szczególnie za sierść – mogą ją zrzucać, gdy poczują się zagrożone.

Szynszyle są zwierzętami aktywnymi w nocy, a odpoczywającymi za dnia, ale stosunkowo szybko przyzwyczajają się do trybu życia człowieka.

Szynszyle powinny być utrzymywane parami lub w grupie. Zwierzęta przebywające w towarzystwie są szczęśliwsze, bardziej ruchliwe i zdrowsze. Najlepiej od razu zakupić parę szynszyli – samca i samicę, które w odpowiednim momencie powinny zostać poddane zabiegowi kastracji. Można ewentualnie trzymać dwie samice lub dwóch samców, najlepiej w tym samym wieku i wychowanych razem. Jeżeli zdecydujemy się na posiadanie dwóch samców, wtedy należy uważnie ich obserwować pod kątem występowania oznak agresji i chęci dominacji. Do dwóch samców nie należy wprowadzać samicy – wydzielane przez nią feromony mogą zachęcić ich do walki i zachowań terytorialnych.

Szynszyle stosunkowo szybko akceptują inne zwierzęta domowe – należy jednak uważać, by nie stały się obiektem ataków np. ze strony psa lub kota.

Oswojone szynszyle możemy wypuszczać z klatki i pozwalać się im poruszać po domu, oczywiście na ściśle wyznaczonym terenie i pod stałą kontrolą. Z terenu zabawy szynszyli powinniśmy usunąć lub zabezpieczyć wszystkie potencjalnie niebezpieczne przedmioty np. przewody elektryczne lub rośliny doniczkowe, które mogą być toksyczne.

PIELĘGNACJA

Szynszyle są stosunkowo czystymi zwierzętami, które rzadko wymagają kąpieli. W razie zabrudzenia np. kałem, można je delikatnie obmyć ciepłą wodą z łagodnym mydłem i dobrze osuszyć. Szynszyle przechodzą linienie, czyli wymianę futerka dwa razy w roku (na wiosnę i na jesieni), jest to proces słabo wyrażony, najczęściej nie zauważany przez właścicieli. Do utrzymania dobrej jakości okrywy włosowej niezbędne są kąpiele piaskowe oraz regularne przeczesywanie np. miękką szczotką. Pazurki powinny być regularnie obcinane, w miarę potrzeb – najczęściej raz na 1-2 miesiące.

KĄPIELE PIASKOWE

Kąpiele piaskowe są dla szynszyli absolutną koniecznością i jednym z naturalnych zachowań. Pozwalają na usuwanie z sierści zanieczyszczeń oraz nadmiaru tłuszczy oraz pozytywnie wpływają na psychikę i zmniejszają stres. W sklepach zoologicznych można kupić gotowy piasek (popiół wulkaniczny) przeznaczony spacjlanie dla szynszyli. Nie powinno się używać zwykłego piasku, gdyż nie ma on odpowiednich minerałów, które zapewniają dobrą kondycję futerka. Nie należy również używać perfumowanych piasków – mogą powodować alergie i podrażniać układ oddechowy zwierzątka.

W klatce powinniśmy umieścić pojemnik z piaskiem (plastikowy lub tekturowy), na tyle duży, by szynszyla mogła się w nim swobodnie obrócić. Kąpiele piaskowe powinniśmy umożliwiać przynajmniej 1 x dziennie przez około 15-20 minut. Piasek nie powinien znajdować się w klatce cały czas, gdyż zwierzątko będzie się w nim nadmiernie czyścić, co może doprowadzić do problemów okulistycznych i oddechowych.                   

OBJAWY CHOROBY

Zdrowa szynszyla powinna być aktywna, ożywiona, powinna regularnie jeść i pić, mieć gęste, lśniące futerko, czystą okolicę nosa i oczu, oddychać i poruszać się bez problemów. Szynszyle mają fizjologicznie żółto-pomarańczowe szkliwo zębów – nie należy próbować go wyczyścić.

Często występującymi objawami chorób są: kichanie, kasłanie, trudności w oddychaniu, brak apetytu, biegunka i mokre futerko wokół odbytu, wycieki z nosa i oczu, chudnięcie, apatyczność, zmatowienie futerka, wypadanie sierści i zmiany na skórze, przerośnięte zęby, obecność deformacji w obrębie ciała.

Każda szynszyla powinien odwiedzać lekarza weterynarii przynajmniej raz w roku na wizytę kontrolną i ocenę stanu zdrowia.

Jeżeli zauważysz jakiekolwiek niepokojące objawy u swojej szynszyli – nie czekaj do zaplanowanej wizyty kontrolnej, tylko jak najszybciej wybierz się z nią do lekarza weterynarii!

Pamiętaj, żeby nigdy samemu, bez konsultacji z lekarzem weterynarii, nie podawać zwierzątku żadnych leków – leki stosowane u ludzi mogą być bardzo niebezpieczne dla szynszyli! 

Social Fancy Sliders

Facebook

Przychodnia Weterynaryjna dla małych zwierząt